Ζητούνται Εθελοντές Για Το Κέντρο "Έλλη Λαμπέτη" Της Ελληνικής Εταιρείας Μαστολογίας

Το Κέντρο «Έλλη Λαμπέτη» μέσα στο 2010, θα πραγματοποιήσει, μια σειρά από εκδηλώσεις και ενημερωτικές ημερίδες. Προσκαλούμε όσους έχουν διάθεση, χρόνο και όρεξη να συμβάλλουν εθελοντικά, κατόπιν εκπαίδευσης, στις δράσεις που θα οργανώσουμε κατά την διάρκεια της χρονιάς. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν στο 210-7773112.
Facebook
Στηρίξτε Μας

Γίνε Φίλος(η) Του Κέντρου Έλλη Λαμπέτη!

Βοήθησε και εσύ στήριζοντας το έργο μας με 30€ το χρόνο. Επικοινωνήστε μαζί μας για περισσότερες πληροφορίες...

Γίνετε Χορηγός
Στηρίξτε το έργο του Κέντρου Έλλη Λαμπέτη με τη χορηγία σας! Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας για περισσότρες πληροφορίες...
Κάθε αγορά σας βοηθά το Κέντρο Έλλη Λαμπέτη να στηρίξει γυναίκες με καρκίνο του μαστού!
Στηρίξτε Αγοράζοντας
Χορηγός Επικοινωνίας
inter
Αναζήτηση

Μια μέρα… όπως όλες οι άλλες

Δεν είναι αλήθεια αυτό!

Εκείνες οι ημέρες ήταν η απαρχή μιας ολότελα υποχρεωτικής αλλαγής μου. Μιας εκατόμβης, μιας κατραπακιάς, ήρθαν τα μέσα-έξω, τα πάνω-κάτω.

Δεν καταλάβαινα τι μου συνέβαινε. Θα είχα χρόνο αργότερα να μοιρολογήσω, να αρνηθώ την πραγματικότητα, ίσως και να διαπραγματευτώ μια καλύτερη εξέλιξη ή να κυλιστώ στα δάκρυα της αυτολύπησης ακόμη και να αποδεχτώ το μοιραίο ως την πιο ανέξοδη επιπλοκή.

O Ζωγράφος, ψαχούλεψε το δεξί μου στήθος, ενθάρρυνε το συνεργείο να κάνει το ίδιο, το πιάσανε όλοι και απεφάνθη πως, είτε προλάβει να γίνει βιοψία είτε όχι, θα πρέπει να εγχειριστώ κατεπειγόντως γιατί έδειχνε η μαστογραφία ένα ολοστρόγγυλο μόρφωμα με διάμετρο 5 εκατοστών. Ε! αυτό ήταν το αποχαιρετιστήριο στο δεξί μου βυζί.

Πρώτα όμως, αποχαιρέτησε τη ζωή του ο γιος μου, με μια σύριγγα στο μπράτσο, και όταν νοσηλεύτηκα στο «Ιπποκράτειο», οι νεαροί φοιτητές, που κρέμονταν από τα ωραία χείλη του καθηγητή τους, όταν εύρισκαν ευκαιρία να ξεδώσουν, έπαιζαν με τη μικρή χελώνα που έκρυβα στο κομοδίνο, καθώς, εκτός από μένα, άφησε ορφανή και αυτή τη μικρούλα που ονόμαζε «Γραφειοκρατία», που μη έχοντας κάποιον να τη φροντίζει, την πήρα μαζί μου στο νοσοκομείο.

Ημουν σε μια κατάσταση απολογίας. Σαν να έφταιγα.

- Γιατρέ μου, έλεγα στον Ζωγράφο, έχω τον γιο μου με ναρκωτικά και τώρα πια που έφυγε, έφερα και αυτό το ζωάκι μαζί μου γιατί δεν είχα που να το αφήσω, κανέναν να το φροντίσει...

Αλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε.

Υποψιαζόμουν πως την υπαιτιότητα του μορφώματος την είχα εγώ. Πίστευα ενδόμυχα πως είχα κάποια σχέση με αυτό τον όγκο που δημιούργησε ο οργανισμός μου στο στήθος και άνοιγα τις ψυχικές μου πληγές για να καταλάβουν πως δεν ευθυνόμουν ολότελα. Είχα μια ατελή γνώση για την ανθρώπινη structura, τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα έχουν τον λόγο και την αιτία τους.

Υπάρχει μια Δομή, μια αόρατη σύνδεση του μέσα με το έξω, του ορατού με το αόρατο, του ψυχικού με το σωματικό σύμπαν. O φόβος μου τέντωσε το σκοινί και έσπασε. O γιος μου στο νεκροτομείο και εγώ στο χειρουργικό τραπέζι. Η Δομή λειτουργεί ερήμην μας.

Α.Κ.